Guus Boudestein en Anno Fekkes zijn op uitnodiging van Bureau NGO’s in Paramaribo om hier het project ‘SURE Suriname!‘ te presenteren en het seminar ‘Branding Suriname’ te organiseren. Dit seminar vond op 21 september jl. in Den Haag plaats.
Maandag 12.12.11
Aan het ontbijt worden we vrolijk gestoord door één van de bedienende dames die luid het Wilhelmus aanheft. Dat past wel bij de kerstsfeer die hier overal voelbaar is. Opblaas kerstmannen (in de opblaas slee), gefabriceerde kerstbomen, kerstliedjes in de winkels, het wordt hier door en door beleefd! Na het ontbijt leg ik de laatste hand aan de slide show die tijdens de opening van SURE Suriname in Suriname onze openingsspeech zal begeleiden. Voorafgaand aan die opening hebben we een gesprek met Monique NouhChaia van Readytex in Paramaribo. Zij heeft met grote inzet de productie van de te exposeren producten in Suriname begeleid. We gaan met haar (en ook anderen deze week) overleggen hoe we ‘SURE Suriname!’ verder kunnen ontwikkelen.
Dat zal nog moeilijk worden omdat het voor veel organisaties in Nederland bijna onmogelijk is geworden om projecten mbt Suriname financieel te ondersteunen. Of Suriname wordt niet (meer) als ontwikkelingsland erkent of de blokkade wordt gevormd door de politieke omstandigheden, zeg maar gevoeligheden.
‘s-Avonds om 19.30 uur werd de presentatie van ‘SURE Suriname!’ in het gebouw van de Bureau NGO’s geopend. Helaas waren weinig mensen hierbij aanwezig. Maar diegene die er wel was toonde zich zeer geïnteresseerd en enthousiast over de gepresenteerde produkten. Blij waren we met de aanwezigheid van Pim de la Parra, Ellen Ombre en Monique NouhChaia van Readytex. Hilarisch was echter de binnenkomst van TV Suriname. Een handvol mensen was nog aanwezig toen zij binnenstormden, de camera op het statief plaatsten en ons totaal onvoorbereid en hakkelend interviewden. De vragen sloegen nergens op, onze namen werden vanaf een door ons verspreid leaflet opgelezen, verkeerd uitgesproken en ter plekke gecorrigeerd. Een nieuwsitem. Hoe geloofwaardig zal het nieuws hier zijn?
Dinsdag 13.12.11
Vandaag was het TV duo er weer.
Wederom te laat gearriveerd en om onbegrijpelijke redenen veel te vroeg vertrokken.
Juist voor een levendig debat als tijdens ons seminar ‘Branding Suriname’ zou je hun interesse mogen verwachten. Nu ging het immers niet over onze produkten maar over de wijze waarop het produkt Suriname vermarkt kan worden. Na een korte inleiding van Guus over het project ‘SURE Suriname!’ en een terugblik door mij op het al eerder georganiseerde seminar in Den Haag ontstond al snel een levendige discussie over de verschillende facetten die een goede branding van Suriname in de weg staan.
Juist op dat moment maakte het tv duo zich uit de voeten.
De verschillende onderwerpen die ook hier aan de orde kwamen waren het gebrek aan samenwerking, zowel tussen individuen, organisaties als Ministeries, het gebrek aan scholing, de matige kwaliteit van het onderwijs, het ontbreken van het ondernemerschap in verschillende sectoren en het gebrek aan kwalitatief goede produkten.
We hebben geconcludeerd dat bij alle onderwerpen het belang van goed onderwijs groot is. Door goed onderwijs aan te bieden ontstaat voor de studenten de mogelijkheid zich op hun professionele ontwikkeling te focussen. Nu is het vaak zo dat er door jongeren (die geen onderwijs volgen) regelmatig van baan wordt verwisseld, zodra ze doorkrijgen dat de ene job net iets meer oplevert dan de andere. Of dat veel mensen, er wordt hier in Suriname hard gewerkt, er meerdere baantjes op na houden. Gisteren spraken we een taxi chauffeur die overdag ambtenaar is op het Ministerie van Cultuur en Onderwijs en ‘s-avonds op de taxi te vinden is.
Het ontwikkelen van kwaliteit heeft te maken met rust en aandacht: je moet bv. heel veel tijd aan het maken van houtsnijwerk besteden om daarbij de vereiste kwaliteit te bereiken.
Samenwerken is a priori niet eenvoudig.
In Suriname lijkt het haast onmogelijk te zijn. Argwaan, afgunst, jaloezie, het draagt niet bij aan het noodzakelijke vertrouwen om met anderen in zee te gaan. Door deze barrières komen veel Surinaamse ondernemers er te laat achter welke voordelen samenwerking oplevert. Een crafter die in z’n atelier fantastische produkten maakt, moet niet te vaak gestoord worden met de verkoop van die produkten in de stad Paramaribo. Die stad slibt regelmatig dicht en dat betekent dat je met de auto al vaak 2 uur bezig bent om het centrum te bereiken. Woon je buiten Paramaribo dan moet er met een langere reistijd rekening gehouden worden. Daar komt bij dat veel crafters ook niet de competenties bezitten om de verkoop van hun produkten te organiseren. Zij zijn gebaat bij iemand die daar wel goed in is en hem in Paramaribo vertegenwoordigt. Dat betekent dan wel dat er in de relatie sprake moet zijn van vertrouwen.
Tijdens het seminar kwam ook uitgebreid aandacht voor marketing van produkten aan de orde. Hoe verleid je toeristen om de producten te kopen, hoe laat je hen weten waar deze te verkrijgen zijn, hoe bied je ze aan, hoe verhoog je de uitstraling van het produkt door aandacht aan de vormgeving en het materiaal van de verpakking te besteden? Toeristen zijn gebaat bij een degelijke verpakking waardoor de produkten bij het vervoer naar het thuisland geen schade oplopen.
Een terugkerend onderwerp bij dit seminar en de workshops die we de afgelopen jaren in Suriname hebben gegeven is de prijs/kwaliteit verhouding. Veel crafters in Suriname hebben de neiging om hun produkten goedkoop aan te bieden, in de veronderstelling dat ze dan eerder verkocht zullen worden. Ze beseffen vaak niet dat de gemiddelde toerist graag voor een kwalitatief hoogwaardig produkt een goede prijs wil betalen.
Wij kregen enkele jaren geleden dames van een Surinaamse vrouwen organisatie op bezoek die ons vroegen om hun geborduurde illustraties naar een computerprogramma te vertalen. Waarom? Omdat de jeugd niet meer te verleiden was om de (typisch Surinaamse) borduurwerkjes (mijn tante is er waarschijnlijk weg van) handmatig te vervaardigen.





Bovendien zou elk tafelkleedje in prijs een stuk aantrekkelijker worden. We zijn niet op hun vraag ingegaan. Ons advies luidde dat ze het borduurwerk in een prachtige verpakking met een Surinaams kwaliteitzegel tegen een veel hogere prijs moesten verkopen. Als dat lukt, zijn de jongeren waarschijnlijk gemakkelijk te verleiden om zich die borduurtechniek eigen te maken.
Er is in Suriname nog veel te doen. Het is te hopen dat de Surinaamse overheid haast maakt met de verbetering van de kwaliteit van het onderwijs en het aanbod van specifieke studies vergroot. Zodat het conceptueel en innovatief denken, het procesmatig werken ook hier tot ontwikkeling kan komen.
Ter afsluiting van het seminar vroeg Guus aan de aanwezigen wat hun bijdrage aan het Carifesta 2013 in Paramaribo zal zijn.
Stilte.
En dan schoorvoetend, klagerig: “maar we zijn nog helemaal niet door de overheid benaderd!”, “ons is toch niets gevraagd!”, “ze (die overheid) weet zelf nog niet wanneer het evenement gehouden wordt”.
Eén deelnemer stelde ons een leuke wedervraag: “wat gaan jullie hieraan bijdragen?”.
We hebben de deelnemers opgeroepen om nu zelf het heft in handen te nemen, de overheid duidelijk te maken dat een Caribbean Festival of Arts in Suriname niet zonder de craft industrie georganiseerd kan en mag worden. Ga als craft organisaties samen werken (!) en doe de overheid een aanbod dat ze niet kunnen weigeren!
We zijn benieuwd wat daar uit gaat komen?!
Overigens, van Kurt Nahar hoorden wij vanochtend dat we er bij het Surinaamse journaal mooi opstonden. Toch jammer dat we het hier niet op ‘uitzending gemist’ kunnen checken!
Niet waar, na enig speurwerk trof ik het journaal aan. Uberhaupt leuk om deze uitzending, zij het op zeer klein formaat te zien: je ziet ons item nadat kinderen stemmig het ‘Oh denneboom’ hebben gezongen!