Weblog

Het zit er alweer bijna op!

Tokyo. Wat een stad!

Zodra je aan de het keurige, schone, brave Tokyo gewend bent is deze stad een werkelijke verademing.
Satoru Yamashita, founder en creative director van +Eighty One Creatives en de initiator van Tokyo Graphic Passport was onlangs in Amsterdam en Den Haag, had er een fantastische tijd maar vond het bij ons wel erg smerig. Dat kan ik me voorstellen. Hier kan je bijna van de vloer sushi eten.
Afgelopen vrijdagavond hebben we dat overigens gedaan: in een geweldig restaurant, zoals zoveel goede restaurants gevestigd in een kelder, onbeperkt sushi’s gegeten. Enkele Japanse biertjes en saké erbij en de rest gaat vanzelf. Vooral voor de Noorse collega’s is het hier een paradijs. Op zaterdag hoorden we dat zij die nacht, na ons bezoek aan het café waar scenes van ‘Kill Bill’ zijn opgenomen, hun hotel pas na zonsopgang weer hebben gezien.
Van hun voornemen om onze workshops op zaterdag bij te wonen, is dan ook weinig terecht gekomen.
Overigens: eergisteren dacht ik plotseling een vogel te horen. Na enig zoeken bleek het het sein te zijn dat ik kon oversteken.
Die drie workshops van Michiel Schuurman, Annelys de Vet en mijzelf op zaterdag en die van Edwin van Gelder op zondag waren een groot succes.
Alle vier waren we enigszins verbaasd over de actieve respons en bijdrage van de deelnemers.
Tijdens mijn workshop over Gerrit Noordzij’s ‘De Streek, theorie van het schrift’ zijn er heel wat translatie ‘streken’ op de vellen papier achtergelaten. De zes prachtige banners van de Type and Media studenten in de expositie fungeerden als prachtig illustratiemateriaal voor mijn verhaal. Het zachte Balsa hout verving de penseel en de brede pen en dat werkte in combinatie met de wat vettige, stroperige Chinese inkt uitstekend. Leuk gevolg is dat enkele deelnemers aangaven hiermee verder te willen en pogingen gaan doen om de Engelse uitgave bij Hyphen Press te bestellen.

Voor en na de workshops hebben Annelys, Michiel en Edwin en ik de portfolio’s beoordeeld van een 30 tal ontwerpers, fotografen en illustratoren die daarvoor een presentatie hadden ingericht. Tijdens deze activiteit werd ik geconfronteerd met 3 andere Noren die in Amsterdam werken en wonen en aan de Gerrit Rietveld Academie hebben gestudeerd. Met goed stevig typografisch werk als onderdeel van hun presentatie. Tot mijn vreugde is de beste beoordeling van de ‘reviewers’ gegeven aan een Japans ontwerpteam dat zich bezighoudt met het ontwerpen van onzicht(lees)bare typografie. De tweede plek was voor één van die Amsterdamse Noren.
Overigens: voor elkaar buigen is hier vaste prik en na een tijdje wennen een vrij vriendelijk ritueel. Hoe vaak je dat moet doen is mij nog steeds niet duidelijk. Heeft waarschijnlijk met de hiërarchische verhoudingen te maken. Maar goed, je buigt maar wat, een keertje teveel zal toch echt niet tot opschudding leiden. Kijk alleen wel uit dat je tijdens het buigen enige afstand houdt van diegene die je begroet.
Satoru Yamashita is (met zijn team) een fantastische gastheer. Tijdens ons verblijf zijn we door hem behoorlijk in de watten gelegd. Hij sleepte ons mee naar de meest heerlijke Japanse restaurants, waaronder een shabu shabu restaurant, waar flinterdun gesneden rund- en varkensvlees kort ‘zwiepend’ (shabu shabu) door kokende groentebouillon wordt gehaald. Een Japanse hotpot. En als je denkt dat je uitgegeten bent, heeft hij inmiddels weer de meest heerlijke gerechten laten aanrukken. En van weigeren is geen sprake.
Dat wordt vanaf woensdag weer fietsen en bakkeren!
Overigens, binnenkort presenteer ik in de VIDE Workshop 16 affiches, die belangeloos door Japanse ontwerpers zijn gemaakt om zodoende een bescheiden bijdrage te leveren aan de gevolgen van de ‘grote’ aardbeving. Aan alles merk je dat dat hier zijn sporen diep heeft achtergelaten, de televisie zenders in Japan doen nog dagelijks verslag van zowel de tragedies als van de positieve lichtpuntjes die inmiddels ook te melden zijn: ouderen die na maandenlang bivakkeren in een sporthal of school in een voor hen verre stad inmiddels weer terug kunnen keren naar de plek waar zij altijd gewoond en gewerkt hebben. Ik laat je binnenkort weten wanneer je de posters kan komen bekijken en daarbij met mij een glaasje saké mag heffen!
Morgen, 01 november, 11.55 is het weer zover. Met vlucht KL0862 van Tokyo Narita naar Amsterdam Schiphol.
Op papier iets meer dan 3 uur. Het wordt weer een lange zit!

Anno Fekkes
Reageren?: info@viavide.com
31.10.2011

Meer over Tokyo: Tokio, I’m on my way en Keurig braaf Tokyo