Weblog

Keurig braaf Tokyo

Naar Azië vliegen betekent meestal vroeg in de ochtend aankomen.
Dat was zo tijdens mijn reis naar zowel Shanghai en Hong Kong als naar Seoul, de tussenstop naar Mongolië.
Vroeger dan vroeg ben je er wanneer het vliegtuig er een drie kwartier sneller over doet dan vooraf gepland.
Prettig, je mag er na 10 uur eindelijk uit, de Japanse douaniers doen het rustig aan, de koffers komen al snel zeer gedisciplineerd van de band rollen. Voor je het weet sta je buiten.
Daar ontmoet ik mijn mede Tokyo Graphic Passport collega’s: Annelys de Vet van het Sandberg Instituut, Michiel Schuurman en Edwin van Gelder met vriendin. Edwin ontmoet ik vandaag voor het eerst, Annelys en Michiel (ex-student aan de KABK) had ik eerder kunnen treffen maar in zo’n KLM Jumbo loop je elkaar ook zo maar mis.
Diegene die ons zou komen ophalen heeft blijkbaar het nieuws gemist dat het vliegtuig te vroeg is geland. Na enige tijd wachten worden we in een vlekkeloze trein meegenomen naar het centrum van Tokyo.
Ik verlang naar de bruisende stad, naar de aanblik van krioelende mensen op weg naar hun werk, naar metrotreinstellen die vol worden gestouwd, naar opwinding.
Niets van dit alles.
We kiezen bij het station een mooi mosterdgroene taxi die er zowel buiten als van binnen onberispelijk uitziet.
Soepel zoevend rijden we in deze Toyotaxi naar het voor ons gereserveerde hotel waar we onze bagage in de lobby onder een groot vangnet mogen achterlaten. Inchecken kan niet eerder dan 15.00.
Tijd voor de lunch! We worden meegenomen naar een keurig restaurant waar we worden getrakteerd op een overheerlijke lunch, bestaande uit 12 verschillende kleine gerechten en twee soorten thee. De beste Japanse lunch tot nu toe!
Tot 15.00 uur doden we de tijd door een wandeling te maken door de schone winkelpromenades in de nabijheid van ons hotel. Vechtend tegen de slaap, verlangend naar de douche die als eerste na het betreden van de hotelkamer op m’n programma staat.
Overigens nog steeds geen opwinding meegemaakt, geen overvolle straten, luid toeterende auto’s, gillende sirenes, geen vieze steegjes want ook die zijn uiterst proper.
Hallo, zijn we eigenlijk wel in Tokyo?
We mogen om 15.00 naar onze kamer, douchen, maar niet langer dan een klein uur want om 16.00 moeten we mee naar de locatie waar de Tokyo Graphic Passport plaatsvindt.
Gelukkig in de spits met de metro! Maar van (naderende) spits is niets te merken. We kunnen zelfs zitten. Het moet toch niet gekker worden.
Wat kan ik over de tentoonstelling zeggen?
Hij is prachtig.
Schitterende witte zalen, glimmende vloeren die voorafgaand aan de opening om de tien minuten wordt geveegd, prachtige prints van het digitaal aangeleverde werk, met uiterste precisie opgehangen.
De opening wordt opgeluisterd met een speech van Satoru Yamashita, founder en creative director van +Eighty One Creatives en één van de initiatoren van dit event, de cultutreel attaché van de Nederlandse Ambassade Ineke van de Pol en nog enkele andere genodigden. Plotseling, ik was inmiddels al aardig aan het (weg)dromen kreeg ik van Mitsutoshi de microfoon in m’n handen gedrukt. Enigszins bedremmeld bedankte ik namens Annelys, Edwin en Michiel de gastheer voor de uitnodiging om hier ons werk en dat van de studenten van de gepresenteerde opleidingen te mogen tonen.
En, natuurlijk voor alle goede zorgen!

Meer over Tokyo:
Tokio I’m on my way
Het zit er alweer bijna op!